ben babamın evine gidiyorum

içinden çıkılmaz bir tartışma sonrası son cümleden bir önceki. bir nevi köprüden önceki son çıkış.

elbette kadın bu durum gelmese veya başa çıkacak olabilse bunları söylemez ama yine de tartışma her ne olursa anlaşmayı beraberinde getirmiyorsa daha başından bitmiştir.

hani alternatif olarak ben bir yere gitmiyorum, burası annenin evi değil eğer anne şefkati arıyorsan annenin evine git. ben anne değilim seni seviyorum diye buradayım salak herif tarzında bir yaklaşım işe yarar mı bilmem ama bir çok sorunu çözer sanki.
artık aynı evde yaşamanın aynı hayatı paylaşmanın mümkün olmadığı, hem kırılmaktan hem de kırmaktan korkup söylenen kaçış ve kurtuluş cümlesidir.
fakat babanızın evinde sizi kollarını açmış bekleyen bir aileniz yoksa ve onlarsız da ayakta duracak bir geliriniz yoksa genelde yutmak zorunda kalacağınız sözdür.
çaresizce sarfedilen son çırpınış cümlesi gibi gelir bana hep.
karşılığında "gitme, kal,çözebiliriz" benzeri sözler beklenir eminim.
ama bu sözleri duymuyorsanız, gideceğiniz yerde sizi sevgiyle kucaklayacak, yargılamayacak, incitmeyecek insanlar varsa, beklemeyin.
orada yürek yaralarınız hızla iyileşecektir.
ama böyle bir sığınak yoksa, vay halinize!
kadının en acı gerçeklerinden biridir.
"kol kırılır, yen içinde kalır." ya da kadın acillik olur. ülkemiz gerçeği...